Χρώμα Γαλλικό και Άρωμα Γυναίκας

Σκηνοθεσία: Μορίς Σεβαλιέ

Παίζουν: Μορίς Σεβαλιέ, Μορίς Σεβαλιέ, Μορίς Σεβαλιέ

Σενάριο: Μορίς Σεβαλιέ

Ο Ζακ Τατί παίζει με τη φαντασία του θεατή με την επιδεξιότητα ενός μεγάλου καλλιτέχνη. Σε κάνει να βλέπεις πράγματα στα άδεια χέρια του και αόρατους συντρόφους δίπλα του. Εχει εφεύρει ένα σύνθετο «ον»: παίκτη του τένις μαζί με μπάλα και ρακέτα, μποξέρ και αντίπαλο, ποδήλατο και ποδηλάτη». Η διάσημη Κολέτ, η οποία έγραψε αυτές τις φράσεις το 1934, ήταν ενθουσιασμένη από μια παράσταση παντομίμας του Ζακ Τατί στο Ρίτζ του Παρισιού σε ένα πρόγραμμα όπου το πρώτο όνομα ήταν ο Μορίς Σεβαλιέ. Εκείνη την εποχή ο νεαρός Τατί ταξίδευε στην Ευρώπη δίνοντας παραστάσεις παντομίμας σε καμπαρέ , μιούζικ χολ και τσίρκα. Παράλληλα, πειραματίζοταν στο σινεμά παίζοντας κι ενίοτε σκηνοθετώντας ταινίες μικρού μήκους. Το σελιλόιντ τον απορρόφησε στα χρόνια μετά τον πόλεμο. Από το 1949 μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’60 γύρισε τέσσερις από τις έξι συνολικά μεγάλου μήκους ταινίες του, οι οποίες τον καταξίωσαν ως έναν από τους κορυφαίους δημιουργούς της κωμωδίας από συστάσεως κινηματογράφου.

Ο Τατί εμφανίστηκε στη γαλλική κωμωδία σε μια εποχή που την μονοπωλούσαν ο Λουί Ντε Φινές και ο Μπουρβίλ. Η θητεία του στην παντομίμα και η αγάπη του για τον Μπάστερ Κίτον, αλλά και για το «καθαρό σινεμά» του Ρομπέρ Μπρεσόν, τον ώθησαν να παρακάμψει την κωμική παρλάτα και να επιστρέψει στην «καθαρή κωμωδία»: το οπτικό γκαγκ. Επλασε, όμως, τον τύπο του Ιλό πολύ διαφορετικό από τους ήρωες της κλασικής βωβής κωμωδίας. Ο κος Ιλό με τα τεράστια χέρια, που δείχνουν πιο εύγλωττα από τα χαμογελαστά χείλη του, είναι μεσήλικας, εργένης, τζέντλεμαν (ολίγον μποέμ) και αδέξιος. Φοράει καπέλο, καμπαρντίνα και καπνίζει πίπα, σαν καρικατούρα Σέρλοκ Χολμς, και το παντελόνι του φτάνει πάνω από τον αστράγαλο. Η εμφάνισή του παραπέμπτει σε κλόουν, αλλά τα φαινόμενα απατούν. Οι κλόουν, συνήθως, είναι αστείοι τύποι και κάνουν άνω – κάτω τον απολύτως τακτοποιημένο και σοβαροφανή κόσμο, στον οποίο εμφανίζονται σαν αλεξιπτωτιστές. Ο κος Ιλό, αντιθέτως, είναι ένας σοβαρός τύπος στο κέντρο ενός απελπιστικά γελοίου κόσμου, που γίνεται ακόμη πιο γελοίος αν μεγεθύνει κανείς τις λεπτομέρειές του. Ο Τατί – Ιλό με την στωικότητα και την περιέργεια ενός παρατηρητή, κρατά αποστάσεις από τα ήθη και διακωμωδεί τις δομές ενός πολιτισμού που εδραιώνεται και κατακτά έδαφος με την τεχνολογία, τον αυτοματισμό και την κατανάλωση. Στον «Θείο μου», για παράδειγμα, το αστείο δεν αφορά την αδεξιότητα του Ιλό, αλλά τη μη-λειτουργικότητα του νέου τρόπου ζωής, ο οποίος έρχεται μαζί με την εποχή του πλαστικού που επιβάλλει την «ευκολία» ως αισθητική. Αυτή η «λεπτομέρεια» είναι η ουσία πίσω από το σήμα κατατεθέν των ταινιών του Τατί. «Δεν διατυπώνω μηνύματα. Θέλω να εκφράσω αυτό που οδηγεί στη συμπίεση της προσωπικότητας και σε έναν ολοένα και πιο μηχανοποιημένο κόσμο (…) Θα μπορούσα να ήμουν κομμουνιστής αν η ιστορία του κομμουνισμού δεν ήταν τόσο θλιβερή. Ισως ακούγομαι παλιομοδίτης, αλλά νομίζω πως είμαι αναρχικός», έλεγε.

0 Σχόλια

Υποβάλετε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Mandy

Μια horror ιστορία εκδίκησης σε πέπλο ψυχεδέλειας