Foxtrot ****

Σκηνοθεσία: Σαμουέλ Μαόζ

Παίζουν: Λιόρ Εσκενάζι, Σάρα Αντλερ

 

 

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΟΥΡΑ

Ενα άλλο πρόσωπο του Ισραήλ, πολύ διαφορετικό από αυτό που βλέπουμε σε τηλεοπτικά ρεπορτάζ γύρω από τη ζωή στο Τελ Αβίβ ή την τραγωδία των Αράβων στη λωρίδα της Γάζας, προβάλει μέσα από τις εικόνες ενός εξωστρεφούς κινηματογράφου που παράγεται στη χώρα. Οι ταινίες που εξάγει το Ισραήλ κατά τη τελευταία δεκαετία αγγίζουν το αραβοϊσραηλινό τραύμα, παράλληλα θέτουν αρκετά σοβαρά ζητήματα κι ερωτήματα γύρω από την ταυτότητα της χώρας. Θα λέγαμε, ίσως με δόση υπερβολής, πως ένα «νέο κύμα» ανήσυχων κινηματογραφιστών έχει αλλάξει τα δεδομένα στο σινεμά τους. Ο Αρι Φόλμαν («Βαλς με τον Μπασίρ»), ο Σλόμι Ελκαμπέτς («Διαζύγιο: η δίκη της Βίβιαν Αμσάλεμ») και ο Σαμουέλ Μαόζ ανήκουν σε αυτό το κύμα.

Τον Μαόζ, τον οποίο χωρίς υπερβολή θα τον τοποθετήσουμε στη δεκάδα των σημαντικότερων σκηνοθετών του καιρού μας, τον γνωρίσαμε το 2009 όταν προβλήθηκε ο «Λίβανός» του. Σήμερα μας προσκαλεί στο «Foxtrot», ένα δράμα με συγκλονιστικές ερμηνείες από τον Λιόρ Εσκενάζι (ο σταρ του Ισραήλ) και τη Σάρα Αντλερ για ανθρώπους παγιδευμένους στη μοίρα τους και στις ενοχές τους. Ενας αόρατος κύκλος, που προκαλεί ασφυξία, φαντάζει σαν θηλιά και παραπέμπει αλληγορικά στη χώρα που μοιάζει καταδικασμένη να χορεύει παράλογα γύρω από τη σκιά της.

H προηγούμενη ταινία του Σαμουέλ Μαόζ, ο «Λίβανος», ήταν σαν ίλιγγος μιας ένοχης συνείδησης που οδηγούσε στην απωθημένη εικόνα της σφαγής στα στρατόπεδα Σάμπρα και Σατίλα το καλοκαίρι του 1982. Ολόκληρη η δράση είχε συμπιεστεί στα μέτρα ενός κλειστοφοβικού κι αποπνικτικού εσωτερικού δράματος, για να χωρέσει στην «κοιλιά» ενός τανκ των ισραηλινών, που διασχίζει τον βομβαρδισμένο Λίβανο. Η ενοχή, που προκαλεί τρικυμία στη συνείδηση ενός άντρα, βρίσκεται στον ομφαλό και της σημερινής ταινίας.

Για τίτλο της ο Μαόζ διάλεξε τ’ όνομα ενός χορού, του Foxtrot, όπως μας εξηγεί ο ίδιος στον πρόλογό του, είναι ο χορός που κράταει τον χορευτή «κολλημένο» στη θέση του. Ο βηματισμός του –μπροστά, πίσω, δεξιά κι αριστερά- ακολουθεί μια συμμετρία που τον φέρνει πάντα στο ίδιο σημείο.

Ο «χορός» αρχίζει στο διαμέρισμα της του Μίκαελ και της Ντάφνα Φέλντμαν. Δύο αγγελιοφόροι του στρατού τους ανακοινώνουν ότι ο γιος του, ο Γιόναταν, έπεσε για την πατρίδα. Η Ντάφνα καταρρέει και ο Μίκαελ εκρήγνυται μετά το πρώτο σοκ, θεωρώντας παράλογο όλο το τελετουργικό της κηδείας.

Ο Μαόζ σκηνοθετικά είναι ευφυής όταν διαχειρίζεται τέτοιες καταστάσεις και συναισθήματα. Η ανατροπή, στο σενάριο, δεν θα’ ρθει από τη δράση (από τον θυμό του Μίκαελ) αλλά από …τους ουρανούς τονίζοντας το παράλογο; ο Γιόναταν είναι ζωντανός. Ενα λάθος της γραφειοκρατίας έφταιξε για όλο αυτό το μπλέξιμο. Σύμφωνα με τον βηματισμό του Foxtrot, η καρδιά του Μίκαελ θα έπρεπε να επιστρέψει στη θέση της, αυτό όμως δεν θα γίνει.

Στην επόμενη σεκάνς της ταινίας, σε ένα σουρεαλιστικό σύνορο στη μέση μιας ερήμου, βλέπουμε τη ρουτίνα του Γιονάταν. Το σκηνικό θα ταίριαζε σε ρόουντ μούβι, ή σε δυστοπία τύπου Μαντ Μαξ, το δράμα όμως που θα παιχτεί θυμίζει μονόπρακτο σε θεατρική σκηνή του παραλόγου.

Επιστροφή και πάλι στο ζευγάρι, στον Μίκαελ και στην Ντάφνα, που τώρα βρίσκονται σε διάσταση. Η ένταση είναι τέτοια που φέρνει στον νου του θεατή μπεργκμανικά δράματα γύρω από ενοχή του ατόμου και την παγερή σιωπή του Θεού.

Η σκηνοθεσία του Μαόζ, μαζί με τις ερμηνείες, απογειώνουν το Foxtrot. H πυκνότητα και η ατμόσφαιρα της ταινίας το μετατρέπουν σε συναρπαστική εμπειρία.

0 Σχόλια

Υποβάλετε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Deadpool 2 ***

Ο Deadpool είναι ο πιο ενδιαφέρων υβριδικός υπερήρωας απ’ αυτούς που βγήκαν από τον δοκιμαστικό σωλήνα της Marvel