Δεν ήσουν ποτέ εδώ ****

Σκηνοθεσία: Λιν Ράμσεϊ

Ερμηνείες: Χοακίν Φίνιξ, Εκατερίνα Σαμσόνοφ, Αλεσάντο Νιβόλα

Μουσική: Τζόνι Γκρίνγουντ

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΟΥΡΑ

Πριν από έξι χρόνια η Σκωτσέζα σκηνοθέτις Λιν Ράμσεϊ μετέφερε στην οθόνη το «Πρέπει να μιλήσουμε για τον Κέβιν», πολυσυζητημένο μυθιστόρημα της Αμερικανίδας Λάιονελ Σράιβερ γύρω από το ψυχολογικό πορτρέτο της μητέρας ενός σύγχρονου έφηβου Κάιν. Η ικανότητά της στο θρίλερ, αλλά και η ισορροπία της σε μια λεπτή γραμμή μεταξύ ρεαλισμού και φαντασίας εδραίωσαν τη φήμη της Σήμερα στο βίαιο «Δεν ήσουν ποτέ εδώ», γύρω από έναν εξολοθρευτή άγγελο στην καρδιά της κόλασης της Νέας Υόρκης, μας παρουσιάζει το υπαρξιακό δράμα ενός πληρωμένου φονιά.

Η ταινία, βασισμένη στο ομότιτλο μυθιστόρημα του Τζόναθαν Εϊμς, μοιράστηκε στις Κάννες το βραβείο καλύτερου σεναρίου με τον «Θάνατο του ιερού ελαφιού» του Γιώργου Λάνθιμου και του Ευθύμη Φιλίππου. Στο ίδιο φεστιβάλ βραβεύτηκε και ο πρωταγωνιστής της, ο Χοακίν Φίνιξ, για την σπουδαία ερμηνεία του.

Ξένος σε πολύβουη έρημο

Ο Τζο, βετεράνος του Ιράκ, δυσλειτουργικός και κατά τα φαινόμενα ψυχικά διαταραγμένος, ζει με την ηλικιωμένη μητέρα του σε ένα διαμέρισμα στη βρώμικη πλευρά της Νέας Υόρκης και εκτελεί συμβόλαια θανάτου για βιοπορισμό. Οταν θα αναλάβει να ξαναφέρει ένα μικρό κορίτσι στο σπίτι του -την κόρη ενός διεφθαρμένου γερουσιαστή που έχει μπλέξει σε κύκλωμα πορνείας- και να τιμωρήσει παραδειγματικά τους απαγωγείς (;) του, θα βρεθεί σε έναν δαίδαλο.

Ο Τζο, ως κινηματογραφικός ήρωας, φαντάζει ανάμεσα στον Τράβις Μπικλ του «Ταξιτζή» και στον Νόρμαν Μπέιτς του «Ψυχώ». Ο κίνδυνος της συντριβής περνώντας απ’ αυτές τις Συμπληγάδες θα’ ταν τεράστιος χωρίς τον Xοακίν Φίνιξ. Ο κορυφαίος ηθοποιός, απόλυτος κυρίαρχος στην ταινία, δίνει ρεαλιστική διάσταση στην ψυχολογία του Τζο ερμηνεύοντάς τον με τρόπο που μας θυμίζει μεγάλες στιγμές του Μάρλον Μπράντο.

Ο Τζο είναι στη σκιά της μητέρας του. Σε αντίθεση όμως με τον ηδονοβλεψία Νόρμαν Μπέιτς, που είναι φοβικός με το σεξ και σκοτώνει με μαχαίρι, συνθλίβει κεφάλια με σφυρί. Δεν είναι ο σχηματικά διαταραγμένος σίριαλ κίλερ, αλλά ένας αποξενωμένος ήρωας, όπως αυτοί του μοντέρνου σινεμά. Ενας αλλοτριωμένος επαγγελματίας φονιάς, αλλά και μια ζωντανή βόμβα έτοιμη να σκάσει. Η ένταση, συσσωρευμένη μέσα του, δίνει χροιά σπλάτερ στο θρίλερ.

Ο Τζο είναι και στη σκιά του Τράβις Μπικλ -του ταξιτζή της ομότιτλης και διάσημης ταινίας του Σκορσέζε που έφερε διακριτικά τον μοντερνισμό στον αμερικανικό κινηματογράφο το 1976. Η περιπέτεια του Τράβις στην κόλαση της Νέας Υόρκης κυλούσε σαν τ’ όνειρο ενός ανθρώπου που δεν μπορούσε να κοιμηθεί τα βράδια. Η κορύφωσή της, ως αποστολή σωτηρίας και κάθαρσης, ίσως συνέβη μονάχα μέσα στο μυαλό του. Διφορούμενη είναι σήμερα και η περιπέτεια του Τζο, σε παρόμοια κόλαση στην ίδια πόλη.

Ο Φίνιξ, ογκώδης αλλά και εξαιρετικά εύπλαστος δραματικά, έχει αυτοέλεγχο κι ακρίβεια πολεμιστή σαμουράι. Παίζει με το σώμα του αλλά με το διαπεραστικό βλέμμα του. Αντιδράει με βαριές ανάσες, σαν πληγωμένο ζώο, αλλά  και με εκρήξεις βίας που θα τις ζήλευαν σχιζοειδείς μακελλάρηδες του Χόλιγουντ. Είναι ο βηματοδότης της εξωτερικής και εσωτερικής δράσης που δίνει σωματική ρώμη και ευρωστία σε μια κατά τα φαινόμενα στεγνή και σχηματική φορμαλιστική ταινία.

Η Λιν Ράμσεϊ πήρε αρκετά δάνεια από το σινεμά του Σκορσέζε για να σκηνοθετήσει το «Δεν ήσουν ποτέ εδώ». Προκαλεί ρωγμές στον ρεαλισμό, άλλοτε μεγεθύνοντας λεπτομέρειες κι άλλοτε εκμεταλλευόμενη στο έπακρο την αντιστικτική μουσική του Τζόνι Γκρίνγουντ, θέλοντας να συνθέσει μια εικόνα της εσωτερικής ερήμου του ήρωά της.

Ο ιδιόρρυθμος και ξεχωριστός Χοακίν Φίνιξ

Το αμερικανικό σινεμά των μεγάλων ερμηνειών δεν σταμάτησε στις ταινίες του Μάρλον Μπράντο, ή στις μεταμορφώσεις του Ρόμπερτ ΝτεΝίρο και του Αλ Πατσίνο. Τρανή απόδειξη η περίπτωση του Χοακίν Φίνιξ, που δίνει ρεσιτάλ ερμηνείας στο «Δεν ήσουν εδώ» της Λιν Ράμσεϊ.

To 2008, όταν ήταν να βγει στις αίθουσες το μελόδραμα «Δύο εραστές», ο Φίνιξ είχε προκαλέσει αρκετό θόρυβο με την εκκεντρική του συμπεριφορά και τις δηλώσεις ότι εγκαταλείπει οριστικά το Χόλιγουντ για να γίνει ράπερ. Η «χύμα» εμφάνισή  του σε ένα δημοφιλές τοκ σόου της αμερικανικής τηλεόρασης έκανε άλλους να μιλήσουν για μια στημένη παράσταση κι άλλους για πνιγμό ενός εξαιρετικού ηθοποιού σε κακές ουσίες. Η αλήθεια είναι ότι ο Φίνιξ ήταν ανέκαθεν ιδιόρρυθμος και αποστασιοποιημένος από τη σόου μπίζνες.

Το 2012 ευτυχώς επέστρεψε στο σινεμά, με το μεγαλειώδες «The Master» του Πολ Τόμας Αντερσον. Ακολούθησαν το φουτουριστικό «Δικός της» (2013), το «Εμφυτο ελάττωμα» (2014) και ο «Παράλογος άνθρωπος» (2015).

Πρώτη δημοσίευση στην εφημερίδα ΝΕΑ ΣΕΛΙΔΑ

0 Σχόλια

Υποβάλετε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Deadpool 2 ***

Ο Deadpool είναι ο πιο ενδιαφέρων υβριδικός υπερήρωας απ’ αυτούς που βγήκαν από τον δοκιμαστικό σωλήνα της Marvel