Ενα αξέχαστο καλοκαίρι ****

Σκηνοθεσία: Κάρλα Σιμόν

Παίζουν: Λάια Αρτίγκας, Νταβίντ Βερνταγκουέρ, Πάουλα Ρόμπιες, Μπρούνα Κούζι

Ετος παραγωγής: 2017, Διάρκεια: 97΄

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΟΥΡΑ

Μια από τις ταινίες που αληθινά ξεχωρίζουν τις τελευταίες εβδομάδες στα θερινά σινεμά της Αθήνας είναι το ισπανικό «Ενα αξέχαστο καλοκαίρι» («Summer 1993»), σκηνοθετικό ντεμπούτο της Καταλανής Κάρλα Σιμόν. Γλυκόπικρο και μονόχορδο φιλμ, με ανάσες που αφήνουν ν’ αναδυθεί στην οθόνη ο ψυχισμός της μικρής ηρωίδας του, της εξάχρονης Φρίντας που θα περάσει ένα δύσκολο καλοκαίρι στην οικογένεια του θείου της μετά τον θάνατο της μητέρας της από έιτζ.

Καλοκαίρι του 1993, οι διακοπές ξεκινούν και η Φρίντα αποχαιρετά τους φίλους της στη Βαρκελώνη αφήνοντας για πάντα το διαμέρισμα όπου ζούσε με την μητέρα της. Ο θείος της και η σύζυγός του την παίρνουν μαζί τους στο αγρόκτημά τους σε μια ορεινή περιοχή της Καταλονίας. Στη νέα οικογένεια της Φρίντας  υπάρχει ένα ακόμη μέλος, η ξαδέλφη της που είναι πιο μικρή από αυτήν. Το καλοκαίρι, που μόλις άρχισε, θα έχει άπλετο φως αλλά και πολλές ρωγμές προς τη μεριά που βρίσκεται το σκοτάδι.

Στο «Ένα αξέχαστο καλοκαίρι», όπου στη θέση της θάλασσας και της αμμουδιάς βρίσκονται το ξέφωτο και το δάσος, δεν υπάρχει εκείνο το είδος της δράσης που θα προκαλούσε νοσταλγία. Οι εικόνες μπορεί να σου ξυπνήσουν αναμνήσεις, δεν θα σε σπρώξουν όμως στην εμπειρία μιας γλυκανάλατης νοερής επιστροφής στο παρελθόν. Γιατί πολύ απλά το θέμα της ταινίας είναι ο ταραγμένος εσωτερικός κόσμος του παιδιού κι όχι η ζωή που κυλάει ανέμελα μπροστά στο παιδικό βλέμμα.

Η Σιμόν παραθέτει μικροπεριστατικά που στις κρίσιμες καμπές θα φέρουν την ταινία ξυστά δίπλα στο θρίλερ. Είναι οι στιγμές που ο θεατής καταλαβαίνει πόση ένταση και πόση δύναμη έχει συσσωρεύσει κάτω από τις εικόνες της η φαινομενικά αργή κλιμάκωση του ρυθμού. Η αισθαντικότητα του μεσογειακού καλοκαιριού αίφνης χάνεται για να ’ρθει στη θέση της μια ρευστή κι απειλητική ατμόσφαιρα, πιο συμβατή με τον ψυχισμό της μικρής Φρίντας. Η αντίδρασή της απέναντι στον θάνατο δίνει μια επικίνδυνη χροιά στα παιδικά παιχνίδια.

Το παιδί, ως αρχετυπική εικόνα της αθωότητας, συνεχίζει να ασκεί μεγάλη γοητεία στους κινηματογραφιστές. Η επιστροφή τους στην ανεμελιά ή τις σκανδαλιές της παιδικής ηλικίας ισοδυναμεί με επιστροφή σ’ έναν χαμένο παράδεισο της φαντασίας. Ενίοτε όμως αυτή η επιστροφή έχει κάτι αλλόκοτο που μεγεθύνει σκιές σαν να βρίσκεσαι σε εφιάλτη.

Η Σιμόν θα μετασχηματίσει εικόνες-θραύσματα από τη δική της δύσκολη παιδική ηλικία -το σενάριο είναι βασισμένο σε προσωπικά βιώματά της- σε κινηματογραφικά καρέ.Το επίτευγμα της είναι ότι κατάφερε να διαχειριστεί άριστα τη ψυχολογία της ηρωίδας της φέροντας τον κινηματογραφικό φακό στο ύψος της παιδικής ηλικίας. Κάποιες στιγμές νομίζεις πως έχει αφομοιώσει πλήρως τα «Απαγορευμένα παιχνίδια», την εμβληματική γαλλική ταινία γύρω από την παιδική αθωότητα που υπήρξε προπομπός της νουβέλ βαγκ.

0 Σχόλια

Υποβάλετε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Mandy

Μια horror ιστορία εκδίκησης σε πέπλο ψυχεδέλειας