Ρόμπι Μύλερ (1940-2018)

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΟΥΡΑ

«Το Παρίσι, Τέξας γεννήθηκε από την επιθυμία να δουλέψω μαζί με τον Σαμ Σέπαρντ (…) για τα γυρίσματα είχα την ευτυχία να ξαναβρώ τον Ρόμπι Μύλερ, επτά χρόνια μετά την τελευταία συνεργασία μας. Συμφωνήσαμε εξαρχής να προχωρήσουμε χωρίς αισθητικά πρότυπα, χωρίς κανέναν Walker Evans ή Edward Hopper. Το σύνθημά μας ήταν: περισσότερη σχέση με τον κινηματογράφο. Αυτή τη φορά θα εκτεθούμε στο τοπίο», γράφει ο Βιμ Βέντερς στη Λογική των εικόνων (εκδόσεις Σέλας).

Δεν ξέρω πώς θα ήταν οι εικόνες του Βέντερς χωρίς την ματιά του διευθυντή φωτογραφίας Ρόμπι Μύλερ, που μετρούσε γωνίες πρόσπτωσης του φωτός πάνω σε τοπία και κινηματογραφικούς ήρωες. Οχι μόνον στο Παρίσι, Τέξας -όπου η μυθοπλασία του Βέντερς και του Σέπαρντ αναζητεί την αφετηρία μιας νέας «αμερικανικής περιπέτειας» στο σημείο όπου ο Τζον Φορντ ολοκλήρωσε ουσιαστικά τον κύκλο του δικού του γουέστερν, στο The Searchers, στέλνοντας τον αναχρονιστικό Τζον Γουέιν στην καρδιά της αμερικανικής ερήμου-, αλλά και στις σπουδαιότερες στιγμές της κινηματογραφικής νιότης του Γερμανού σκηνοθέτη. Στο Summer in the City –που κανείς δεν το θυμάται πια-, στην τρυφερή Αλίκη στις πόλεις –με τον Βέντερς στην πρώτη αμερικανική περιπέτειά του με μια Polaroid ανά χείρας-, στην Αγωνία του τερματοφύλακα πριν από το πέναλντι, στο αξεπέραστο Στο πέρασμα του χρόνου, στον Αμερικανό φίλο

Ο Βέντερς αντέταξε το ταξίδι απέναντι στη χολυγουντιανή βιομηχανία της βίας, της πορνογραφίας και της ανούσιας δράσης. Στις δικές του εικόνες, που θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως η προέκταση της οπτικής του Γκοντάρ, συνυπάρχουν το αμερικάνικο πλανάρισμα με την ευρωπαϊκή σκέψη. Ο μύθος με την απομυθοποίηση. Το «άναρχο» ροκ με τη συμπαγή σκέψη ενός Γκαίτε. Η ηρεμία και οι ανοιχτοί ορίζοντες του κλασικού γουέστερν με τη σιωπή και τους «νεκρούς χρόνους» σαν του Αντονιόνι. Συνταξιδιώτης δίπλα του σε αυτή την κινηματογραφική περιπέτεια συνήθως ήταν ο Μύλερ.

Το βλέμμα του Μύλερ έγινε σήμα-κατατεθέν για το φωτογραφικό ύφος των σπουδαιότερων ταινιών του Βέντερς, αλλά και για το ύφος ταινιών άλλων δημιουργών. Αβίαστα έρχονται στον νου τίτλοι όπως το  Στην παγίδα του νόμου και ο Νεκρός του Τζιμ Τζάρμους ή το Δαμάζοντας τα κύματα του Λαρς φον Τρίερ.

Ο κατάλογος είναι μακρύς και ο Ρόμπι Μύλερ δεν είναι πια εδώ…

 

0 Σχόλια

Υποβάλετε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Mandy

Μια horror ιστορία εκδίκησης σε πέπλο ψυχεδέλειας